การสร้างวิศวกรให้พร้อมสำหรับโลกการทำงาน อาจไม่ได้วัดจากการเรียนครบทุกวิชา หรือการมีความรู้ทางวิศวกรรมเพียงอย่างเดียว แต่คือการทำให้นักศึกษาได้มีโอกาสนำความรู้นั้นออกไปเจอกับโจทย์จริง ได้ทดลองคิด ตัดสินใจ แก้ปัญหา และเรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทาง เพราะในสนามจริง หลายสถานการณ์ไม่ได้มีคำตอบสำเร็จรูปเหมือนโจทย์ในตำรา สิ่งที่นักศึกษาต้องมีจึงไม่ใช่เพียง “ความรู้” แต่รวมถึงความสามารถในการประยุกต์ใช้ความรู้ เมื่อเจอสถานการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อน

นี่คือหนึ่งในแนวทางการเรียนรู้ของ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ที่ให้ความสำคัญกับ Hands-on Learning ผ่านพื้นที่การเรียนรู้หลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ Project ในรายวิชา การทำงานร่วมกับอาจารย์ การ Training การแข่งขัน การฝึกงานและสหกิจศึกษา ไปจนถึงการทำงานกับภาคอุตสาหกรรม งานวิจัย และประสบการณ์ในต่างประเทศ เป้าหมายไม่ใช่เพียงการเพิ่มกิจกรรมให้กับ Portfolio ของนักศึกษา แต่คือการทำให้แต่ละประสบการณ์กลายเป็นสนามที่ได้ฝึกคิด ฝึกทำ และค่อย ๆ สะสมความพร้อมสำหรับการเป็นวิศวกรในอนาคต

เส้นทางของ “น้ำตาล” อุมาพร มากทรัพย์ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ทำให้ภาพของการเรียนรู้ในลักษณะนี้ชัดขึ้น ตลอดระยะเวลา 3.5 ปี น้ำตาลผ่านตั้งแต่กิจกรรมในคณะ การทำงานร่วมกับอาจารย์และภาคอุตสาหกรรม การทำงานกับข้อมูลจริงในต่างประเทศ ไปจนถึงสหกิจศึกษา แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่จำนวนกิจกรรมที่เธอผ่าน หากคือการที่ประสบการณ์แต่ละช่วงค่อย ๆ ต่อกัน และถูกนำกลับมาใช้เป็นต้นทุนสำหรับการเรียนรู้ในสนามถัดไป

ประสบการณ์เริ่มได้ตั้งแต่ปี 1 ไม่จำเป็นต้องรอจนใกล้เรียนจบ

จุดเริ่มต้นของน้ำตาลไม่ได้มาจาก Project ขนาดใหญ่หรือเวทีระดับนานาชาติ แต่เริ่มจากการเข้าไปช่วยงานและทำกิจกรรมกับ สโมสรคณะวิศวกรรมศาสตร์ตั้งแต่ปี 1 พื้นที่ซึ่งดูเหมือนจะเป็นกิจกรรมนอกห้องเรียน กลับกลายเป็นสนามแรกที่ทำให้เธอได้ฝึกการจัดการงาน การประสานงานกับคนหลายฝ่าย ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย รวมถึงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ทักษะเหล่านี้อาจไม่ได้มีสูตรคำนวณเหมือนวิชาในห้องเรียน แต่กลับเป็นพื้นฐานสำคัญเมื่อต้องทำงานร่วมกับผู้อื่นในสถานการณ์จริง

“ช่วงแรกอาจจะมีความวุ่นวายและไม่ได้สมบูรณ์แบบทุกอย่าง แต่ทำให้ได้เรียนรู้ว่า ถ้าเกิดข้อผิดพลาด เราก็นำมาปรับปรุงในงานครั้งต่อไป และพยายามไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดเดิมซ้ำ” สำหรับน้ำตาล การได้เริ่มลงมือทำตั้งแต่ช่วงแรกของชีวิตมหาวิทยาลัย จึงไม่ได้หมายความว่าจะต้องทำทุกอย่างได้ถูกต้องตั้งแต่ครั้งแรก แต่คือการมีพื้นที่ให้ได้ลอง เจอข้อผิดพลาด เรียนรู้ว่าปัญหาเกิดจากอะไร และกลับมาทำให้ดีขึ้นกว่าเดิม ซึ่งกระบวนการเล็ก ๆ เหล่านี้ค่อย ๆ กลายเป็นพื้นฐานเมื่อเธอต้องรับโจทย์ที่ใหญ่และซับซ้อนขึ้นในเวลาต่อมา

ในมุมของการเรียนวิศวกรรม นี่จึงเป็นอีกด้านของ Hands-on Learning ที่ไม่ได้เริ่มต้นเฉพาะตอนนักศึกษาออกฝึกงานหรือทำสหกิจศึกษาในปีท้าย ๆ เท่านั้น แต่สามารถเกิดขึ้นได้ตั้งแต่ช่วงแรกของการเรียน ผ่านพื้นที่ที่เปิดให้นักศึกษาได้มีหน้าที่รับผิดชอบ ได้ทำงานกับคนอื่น และได้เรียนรู้จากสิ่งที่ตัวเองลงมือทำจริง เพราะยิ่งเริ่มสะสมประสบการณ์เร็วเท่าไร นักศึกษาก็ยิ่งมีโอกาสนำบทเรียนเหล่านั้นไปใช้กับโจทย์ในระดับต่อไปได้มากขึ้น

จากห้องเรียนสู่ Industry เมื่อ “รู้” ต้องเปลี่ยนเป็น “ใช้เป็น”

จากประสบการณ์ในมหาวิทยาลัย น้ำตาลได้ขยับไปสู่โจทย์ที่ใกล้กับโลกอุตสาหกรรมมากขึ้น เมื่อมีโอกาสเข้ามาช่วยอาจารย์ในฐานะผู้ช่วยวิทยากรในโครงการอบรมสำหรับภาคอุตสาหกรรม ซึ่งจัดโดยวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ (วสท.) รวมถึงโครงการอบรมเชิงปฏิบัติการ AI for MFG & EP ณ บริษัท กรีนสปอต จำกัด โดยมีส่วนช่วยในการอบรมเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้โปรแกรม AI ทำให้เทคโนโลยีที่เคยเรียนรู้ผ่านบทเรียน ถูกนำออกมาทดลองใช้กับผู้ใช้งานและบริบทของงานจริง

ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้น้ำตาลเห็นชัดขึ้นว่า ระหว่างการ “รู้” เทคโนโลยีกับการ “ใช้เป็น” ยังมีพื้นที่ของการเรียนรู้อีกมาก เพราะเมื่อออกจากห้องเรียน สิ่งที่ต้องคำนึงถึงไม่ได้มีเพียงว่าเครื่องมือทำอะไรได้ แต่ต้องเข้าใจด้วยว่าจะนำไปใช้กับโจทย์แบบใด เหมาะกับสถานการณ์หรือผู้ใช้งานอย่างไร และจะสื่อสารสิ่งที่ซับซ้อนให้คนอื่นสามารถนำไปใช้ต่อได้อย่างไร เธอจึงมองว่า “สิ่งที่เราเรียนในห้องเรียนกับการนำไปใช้จริงอาจมีความแตกต่างกัน ทั้งในเรื่องการใช้ AI และการทำงานจริง ทำให้เข้าใจมากขึ้นว่า นอกจากความรู้แล้ว เราต้องมีประสบการณ์ และรู้จักนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ด้วย”

สำหรับคณะวิศวกรรมศาสตร์ การเชื่อมการเรียนรู้กับภาคอุตสาหกรรมจึงไม่ใช่เพียงการพานักศึกษาออกไปเห็นสถานประกอบการ แต่เป็นการทำให้ได้สัมผัสกับเงื่อนไขของการใช้งานจริง เพราะโจทย์จากภายนอกห้องเรียนมักไม่ถูกออกแบบมาเพื่อให้มีคำตอบเพียงหนึ่งเดียว นักศึกษาต้องนำความรู้ที่มีมาวิเคราะห์สถานการณ์ เลือกวิธีการที่เหมาะสม และปรับการทำงานให้เข้ากับบริบท นี่คือขั้นตอนสำคัญที่ช่วยเปลี่ยนความรู้ทางวิศวกรรมจากสิ่งที่ “เรียนมา” ให้กลายเป็นสิ่งที่ “นำไปใช้ได้”

จาก Industry สู่ International Experience เมื่อโจทย์จริงขยายออกไปไกลกว่าห้องเรียน

อีกหนึ่งก้าวของน้ำตาลเกิดขึ้นเมื่อเข้าร่วม Taiwan Experience Education Program (TEEP Project) ณ National Pingtung University ประเทศไต้หวัน เป็นเวลา 2 เดือน การออกไปเรียนรู้ในต่างประเทศครั้งนี้เปิดอีกบริบทหนึ่งที่แตกต่างจากประสบการณ์ก่อนหน้า เพราะนอกจากต้องเรียนรู้เรื่องงานและเทคโนโลยีแล้ว เธอยังต้องทำงานกับข้อมูลจริง ใช้ภาษาอังกฤษ และใช้ชีวิตท่ามกลางสภาพแวดล้อมทางภาษาและวัฒนธรรมที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งทำให้การเรียนรู้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในช่วงเวลาทำงานเท่านั้น แต่เกิดขึ้นตลอดการใช้ชีวิตในแต่ละวัน

ระหว่างโครงการ น้ำตาลได้ทำหัวข้อ Diagnostic Resources and Cancer Mortality: Comparison between Taoyuan City, Taiwan and Samut Prakan Province, Thailand ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบทรัพยากรด้านการวินิจฉัยและการเสียชีวิตจากโรคมะเร็งระหว่างเมืองเถาหยวน ประเทศไต้หวัน กับจังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย โดยเธอต้องทำงานตั้งแต่การจัดเตรียมและทำความสะอาดข้อมูล การวิเคราะห์ การสร้างภาพเพื่อสื่อสารข้อมูล ไปจนถึงการตรวจสอบความถูกต้องและทำความเข้าใจข้อจำกัดของข้อมูล กระบวนการเหล่านี้ทำให้เห็นชัดขึ้นว่า ทักษะของวิศวกรรมอุตสาหการสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับข้อมูลและโจทย์ที่หลากหลายได้ ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงงานในโรงงานหรือสายการผลิตเท่านั้น

สิ่งที่น้ำตาลได้เรียนรู้จากการทำงานกับข้อมูลจริง คือข้อมูลไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมนำมาวิเคราะห์เสมอไป ก่อนจะไปถึงการหาคำตอบ จำเป็นต้องเข้าใจที่มาของข้อมูล ตรวจสอบความถูกต้อง จัดระบบ และพิจารณาข้อจำกัดให้รอบด้านเสียก่อน จึงจะสามารถเปลี่ยนข้อมูลเหล่านั้นให้กลายเป็นสารสนเทศที่นำไปใช้ประกอบการตัดสินใจได้ กระบวนการนี้เป็นอีกตัวอย่างของการฝึกคิดและแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของวิศวกร ไม่ว่าในอนาคตจะต้องทำงานอยู่กับกระบวนการ เครื่องจักร เทคโนโลยี หรือข้อมูลก็ตาม

ขณะเดียวกัน โลกการทำงานจริงก็ไม่ได้มีเพียง “ข้อมูล” และ “เทคโนโลยี” แต่ยังมี “คน” เป็นอีกตัวแปรสำคัญ การใช้ชีวิตที่ไต้หวันทำให้น้ำตาลต้องทำงานร่วมกับผู้คนที่มีภาษาและวัฒนธรรมแตกต่างกัน ในช่วงแรก ภาษาอังกฤษเป็นหนึ่งในความท้าทาย เพราะบางครั้งทั้งสองฝ่ายอาจเข้าใจไม่ตรงกัน จึงต้องพูดคุย ถาม และตรวจสอบความเข้าใจร่วมกันมากขึ้น จากความกังวลในช่วงแรก เธอค่อย ๆ พัฒนาความมั่นใจในการสื่อสารและการทำงานร่วมกับคนที่มีพื้นฐานแตกต่างกัน จนประสบการณ์ที่ได้รับไม่ได้มีเพียงเรื่องข้อมูลและงานวิจัย แต่ยังรวมถึงภาษา การนำเสนอ ความมั่นใจ และการพึ่งพาตัวเองมากขึ้นด้วย

เมื่อประสบการณ์หนึ่งไม่ได้จบ แต่กลายเป็นต้นทุนของโอกาสครั้งต่อไป

อีกมิติที่เห็นได้จากเส้นทางของน้ำตาล คือประสบการณ์แต่ละช่วงไม่ได้เกิดขึ้นแล้วจบไปเป็นครั้ง ๆ แต่สามารถนำสิ่งที่ได้จากสนามหนึ่งไปใช้ต่อในอีกสนามหนึ่ง หลังจบ TEEP เธอได้รับโอกาสในการเตรียมนำเสนอผลงานภายใต้เครือข่าย ASEAN University Network – Health Promotion Network (AUN-HPN) ที่ประเทศอินโดนีเซีย โดยตั้งใจนำทักษะและประสบการณ์ที่ได้จากการทำงานในไต้หวันมาต่อยอดกับเวทีครั้งใหม่ ทั้งในเรื่องของข้อมูล การนำเสนอ ภาษา และความมั่นใจในการสื่อสารกับผู้คนจากหลากหลายพื้นฐาน

กระบวนการลักษณะนี้ทำให้ Hands-on Learning ไม่ได้มีความหมายเพียงการมี “โอกาสได้ทำ” หลาย ๆ ครั้ง แต่คือการที่แต่ละครั้งช่วยเพิ่มต้นทุนให้กับนักศึกษา เมื่อได้ลองทำครั้งแรกก็ได้ทักษะ เมื่อมีทักษะมากขึ้นก็เกิดความมั่นใจ และเมื่อมีทั้งทักษะกับความมั่นใจ ก็พร้อมรับโอกาสที่มีความซับซ้อนมากกว่าเดิม ประสบการณ์จึงค่อย ๆ ต่อกันเป็นเส้นทางการเรียนรู้ ไม่ใช่กิจกรรมหลายชิ้นที่แยกออกจากกัน

นี่เป็นสิ่งสำคัญในการสร้างความพร้อมของนักศึกษาวิศวกรรม เพราะเมื่อเข้าสู่โลกการทำงานจริง โจทย์ใหม่จะเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา คนทำงานจึงไม่สามารถพึ่งพาเฉพาะสิ่งที่เคยเรียนหรือเคยทำมาก่อนได้ทั้งหมด แต่ต้องรู้จักดึงประสบการณ์เดิมมาปรับใช้กับสถานการณ์ใหม่ การได้ฝึกกระบวนการนี้ตั้งแต่ยังเรียนจึงช่วยให้นักศึกษาไม่เพียงมีประสบการณ์มากขึ้น แต่ยังเรียนรู้ด้วยว่า “จะใช้ประสบการณ์ที่มีอย่างไร” เมื่อเจอกับโจทย์ที่แตกต่างออกไป

สหกิจศึกษา จุดที่หลายทักษะถูกนำมาใช้พร้อมกันในสนามทำงานจริง

ปัจจุบัน น้ำตาลกำลังสหกิจศึกษาอยู่ที่ จอมธนา ในแผนก Logistics ซึ่งกลายเป็นอีกสนามที่ทำให้เธอเห็นภาพของโลกการทำงานชัดขึ้น เพราะการทำงานในแต่ละวันต้องนำสิ่งที่สะสมมาตลอดหลายปีมาใช้พร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นการวิเคราะห์และจัดการข้อมูล การแก้ปัญหา การสื่อสาร การประสานงาน และการทำงานร่วมกับผู้อื่น ประสบการณ์ในช่วงก่อนหน้าจึงไม่ได้หายไปเมื่อเข้าสู่สหกิจศึกษา แต่ถูกนำกลับมาใช้ในบริบทใหม่ที่มีความรับผิดชอบและเงื่อนไขของการทำงานจริงมากขึ้น

สิ่งหนึ่งที่การสหกิจศึกษาทำให้น้ำตาลเห็นชัด คือในโลกการทำงานยังมีอีกหลายเรื่องที่ไม่เคยพบในห้องเรียน และคนทำงานไม่ได้จำเป็นต้องมีคำตอบให้ทุกเรื่องตั้งแต่วันแรก ความพร้อมจึงไม่ได้หมายความว่าต้องรู้ทุกอย่างก่อนเริ่มงาน แต่คือเมื่อพบสิ่งที่ยังไม่รู้ จะสามารถเรียนรู้เพิ่มเติม ปรับตัว สื่อสารกับคนที่เกี่ยวข้อง และพยายามหาวิธีแก้ปัญหาได้อย่างไร สิ่งเหล่านี้เป็นทักษะที่เกิดขึ้นได้ยากหากไม่ได้ออกไปเผชิญกับสถานการณ์จริง

ในแง่นี้ สหกิจศึกษาจึงไม่ใช่เพียงช่วงเวลาที่นักศึกษาออกไป “ทดลองทำงาน” ก่อนเรียนจบ แต่เป็นเหมือนจุดรวมของประสบการณ์ที่สะสมมาตลอดการเรียน ทั้งความรู้ในสาขา ทักษะการคิดวิเคราะห์ การทำงานกับข้อมูล การสื่อสาร การปรับตัว และความรับผิดชอบ เมื่อองค์ประกอบเหล่านี้ถูกนำมาใช้พร้อมกัน นักศึกษาจึงเริ่มเห็นภาพชัดขึ้นว่า สิ่งที่เรียนและสิ่งที่เคยลงมือทำในมหาวิทยาลัยจะเชื่อมเข้าสู่บทบาทของวิศวกรในโลกการทำงานจริงได้อย่างไร

3.5 ปีที่ไม่ได้สะสมแค่ “กิจกรรม” แต่ค่อย ๆ สะสมความพร้อม

เมื่อมองย้อนกลับไปตลอด 3.5 ปี เส้นทางของน้ำตาลจึงไม่ได้เป็นเพียงรายการกิจกรรมหลายชิ้นที่นำมาเรียงต่อกันใน Portfolio หากแต่ละช่วงทำหน้าที่สร้างทักษะคนละด้านและค่อย ๆ ส่งต่อกัน การทำกิจกรรมตั้งแต่ปี 1 ช่วยสร้างพื้นฐานด้านความรับผิดชอบ การจัดการงานและการทำงานร่วมกับผู้อื่น การทำ Project และทำงานกับอาจารย์ช่วยฝึกการคิดวิเคราะห์และรับผิดชอบต่อโจทย์ที่ได้รับ ขณะที่การทำงานกับภาคอุตสาหกรรมทำให้เห็นว่า ความรู้จะมีความหมายก็ต่อเมื่อสามารถเลือกนำมาใช้ให้เหมาะกับสถานการณ์จริง

เมื่อออกไปต่างประเทศ เธอได้เพิ่มประสบการณ์ด้านการจัดการข้อมูล ภาษา การสื่อสาร การนำเสนอ และการปรับตัวกับความแตกต่าง ก่อนที่สหกิจศึกษาจะเป็นสนามที่นำหลายทักษะกลับมาใช้พร้อมกัน สิ่งเหล่านี้ทำให้เห็นว่า ความพร้อมสำหรับการเป็นวิศวกรไม่ได้เกิดขึ้นจากกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่ง และไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงปีสุดท้ายเพียงช่วงเดียว แต่เป็นผลจากการค่อย ๆ สะสมประสบการณ์ตั้งแต่เริ่มเรียน โดยมีทั้งพื้นที่ให้ทดลอง พื้นที่ให้ผิดพลาด และพื้นที่ให้กลับไปทำใหม่ได้ดีขึ้นกว่าเดิม

อีกประมาณ 2 เดือน น้ำตาลกำลังจะสำเร็จการศึกษาภายในเวลา 3.5 ปี แต่เมื่อมองย้อนกลับไป สิ่งที่มีความหมายจึงไม่ใช่เพียงระยะเวลาที่ใช้ในการเรียนจนจบ หากเป็นประสบการณ์ที่เธอได้สะสมระหว่างทาง เพราะสิ่งเหล่านี้ช่วยให้เธอรู้จักตัวเองมากขึ้นว่า ทำอะไรได้ดี อะไรยังต้องพัฒนา และเมื่อเจอโจทย์ใหม่จะสามารถเรียนรู้และหาวิธีพาตัวเองไปต่อได้อย่างไร ความมั่นใจในวันนี้จึงไม่ได้เกิดขึ้นเพราะรู้ทุกคำตอบ แต่เกิดจากการเคยผ่านสถานการณ์ที่ต้องหาคำตอบด้วยตัวเองมาแล้วหลายครั้ง

Hands-on Learning เมื่อเป้าหมายไม่ใช่เพียงเรียนให้จบ แต่ต้องพร้อมเรียนรู้ต่อในโลกจริง

เมื่อถามว่าอยากฝากอะไรถึงนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ SPU รุ่นน้อง น้ำตาลไม่ได้เน้นเรื่องการเรียนให้จบเร็วที่สุด แต่กลับมองว่า สิ่งสำคัญคืออย่าจำกัดการเรียนรู้ไว้เฉพาะในห้องเรียน และควรใช้โอกาสที่มหาวิทยาลัยเปิดให้ให้มากที่สุด เพราะแต่ละพื้นที่ให้บทเรียนที่แตกต่างกัน Project และงานวิจัยช่วยฝึกการคิด วิเคราะห์ และแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ การทำงานกับอาจารย์ช่วยสร้างความรับผิดชอบ การออกไปต่างประเทศเติมทักษะภาษาและการทำงานกับความแตกต่าง ขณะที่สหกิจศึกษาทำให้เห็นภาพชัดว่า ความรู้ที่เรียนมาตลอดหลายปีจะถูกนำไปใช้ในโลกการทำงานอย่างไร

น้ำตาลสรุปบทเรียนจากเส้นทางของตัวเองไว้ว่า “ไม่ต้องรอให้ตัวเองพร้อม 100% แล้วค่อยลอง แต่ให้ลองก่อน แล้วเรียนรู้จากประสบการณ์ เพราะทุกโอกาสจะค่อยๆ สร้างทั้งความรู้ ทักษะ และความมั่นใจให้เรา” ประโยคนี้ไม่ได้สะท้อนเพียงมุมมองของนักศึกษาคนหนึ่ง แต่ยังช่วยทำให้เห็นภาพของการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นตลอดเส้นทาง ตั้งแต่พื้นที่เล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัย ไปจนถึงภาคอุตสาหกรรม ต่างประเทศ และสนามสหกิจศึกษา ซึ่งแต่ละประสบการณ์มีบทบาทในการเตรียมความพร้อมในคนละด้าน

เส้นทางของน้ำตาลจึงเป็นหนึ่งในภาพสะท้อนของ Hands-on Learning ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ที่ไม่ได้รอให้นักศึกษาพร้อมทุกอย่างก่อนแล้วจึงส่งออกไปพบโลกจริง แต่เปิดโอกาสให้ได้ลองทำ เจอโจทย์ แก้ปัญหา ทำงานกับข้อมูล เทคโนโลยี และผู้คน พร้อมเรียนรู้จากทั้งสิ่งที่ทำสำเร็จและสิ่งที่ต้องกลับไปปรับปรุงตั้งแต่ยังอยู่ในมหาวิทยาลัย เพราะปลายทางของการเรียนวิศวกรรมอาจไม่ใช่การสร้างคนที่มีคำตอบให้กับทุกเรื่อง แต่คือการสร้างคนที่เมื่อเจอโจทย์ซึ่งยังไม่มีคำตอบ รู้ว่าจะเรียนรู้อย่างไร คิดอย่างไร แก้ปัญหาอย่างไร และพาตัวเองไปต่อได้

#เรียนกับตัวจริง #ประสบการณ์จริง #FutureSkills #คณะวิศวกรรมศาสตร์ #มหาวิทยาลัยศรีปทุม #ส่งเสริมผลักดัน #โอกาส #ศรีปทุม #SripatumUniversity #SPU #สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ