ใครจะไปคิดว่าการกดยืดเวลานอนไปครึ่งชั่วโมง จะเปลี่ยนการเดินทางไปทำงานของข้าราชการธรรมดาๆ
ให้กลายเป็นภารกิจสับขาระดับชาติที่มี เวลาเข้างาน 08:30 น. เป็นเดิมพัน
06:50 – 07:20 น.: ครึ่งชั่วโมงแห่งความสงบ เสียงนาฬิกาปลุกรอบแรกดังขึ้น แทนที่จะสะดุ้งสุดตัวเหมือนคนอื่น ผมกลับลืมตาขึ้นมาอย่างใจเย็น สมองประมวลผลอย่างเฉียบขาดว่า ‘อืม… เวลายังเหลือเฟือ’ นิ้วแตะหน้าจอเบาๆ เลื่อนปลุกยาวๆ ไปอีก 30 นาที แล้วซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา ปล่อยใจให้ลอยล่องในโลกแห่งความฝันต่ออย่างมีความสุข
07:20 น.: สโลว์ไลฟ์ในห้องน้ำ และแฟชั่นที่ถูกลิขิตไว้แล้ว นาฬิกาปลุกรอบสองทำหน้าที่ของมัน ผมบิดขี้เกียจหนึ่งกรุบ ค่อยๆ ยันตัวลุกจากเตียง ลุกไปอาบน้ำสระผมแบบเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ปล่อยให้น้ำไหลผ่านตัวไปพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ
พอถึงเวลาแต่งตัว… ความวุ่นวายเรื่องการแมตช์สีเสื้อผ้าหน้าตู้คือศูนย์! เพราะวันนี้ราชการมีคำสั่งประกาศิตไว้แล้วว่า “ต้องใส่เสื้อสีดำ” ผมแค่คว้าเสื้อสีดำตัวเก่งจากตู้มาสวมทับ รูดซิป ติดกระดุม เป็นอันจบพิธี ประหยัดเวลาคิดไปได้อีกโข
08:00 น.: ประตูเปิด สตาร์ทเครื่อง! ผมหยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องตอน 8 โมงตรงเป๊ะ นี่คือจุดเริ่มต้นของปฏิบัติการที่ต้องใช้ทั้ง “จังหวะ” และ “แต้มบุญ” ระดับสูง เพราะผมมีเวลาแค่ 30 นาทีในการพาร่างตัวเองไปให้ถึงใบเซ็นชื่อ
08:05 – 08:25 น.: จังหวะนรกที่กลายเป็นสวรรค์ (พหลฯ 24 -> จตุจักร -> บางโพ)
- สเตปที่ 1: ผมแตะบัตรเข้า BTS พหลโยธิน 24 รถไฟขบวนสีเขียวเคลื่อนมารับพอดี ยืนชิลๆ แอร์เย็นๆ ไปลงที่สถานีหมอชิต
- สเตปที่ 2: การเปลี่ยนผ่านระดับตำนาน ผมสับขาเดินลงบันไดเลื่อนจาก BTS มุดดินลงสู่ MRT จตุจักร แบบไหลลื่นไม่มีสะดุด แตะบัตรปุ๊บ รถไฟสายสีน้ำเงินก็เปิดประตูรับปั๊บ
- สเตปที่ 3: นั่งทอดสายตามองดูผู้คนเข้าออกผ่านสถานีกำแพงเพชร บางซื่อ เตาปูน จนกระทั่งรถไฟโผล่พ้นใต้ดินขึ้นมารับแสงแดดที่สถานี MRT บางโพ
08:26 น.: ลมปะทะหน้ากับพี่วินคู่ใจ แตะบัตรออกจาก MRT บางโพปุ๊บ ผมพุ่งตัวไปที่วินมอเตอร์ไซค์หน้าสถานีทันที “พี่ครับ ไปที่ทำงานด่วนเลยครับ!” พี่วินพยักหน้ารับ บิดคันเร่งพาผมซอกแซกรับลมยามเช้าที่พัดเสื้อสีดำปลิวไสว ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีในการพาผมมาส่งถึงหน้าตึก
08:30 น.: ภารกิจคอมพลีท ผมเดินฝีเท้าคงที่เข้าไปในออฟฟิศ และเซ็นชื่อ พร้อมดูนาฬิกาที่ตัวเลข 08:30 น. เป๊ะ! รอดพ้นการถูกหักเงินเดือนหรือโดนเจ้านายเพ่งเล็งไปได้อย่างสวยงาม ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะด้วยความรู้สึกของผู้ชนะที่คุมเวลาได้อยู่หมัด
23:40 น.: ปิดระบบ หลังจากการทำงานที่สูบพลังมาทั้งวัน ผมไม่ฝืนร่างกายตัวเอง ไม่มีการไถโทรศัพท์จนดึกดื่น ผมเลือกที่จะปิดไฟและล้มตัวลงนอนตอน 23:40 น. ถ้วน เพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนเต็มอิ่ม และเตรียมพร้อมสำหรับการตื่น (และกดเลื่อนปลุก) ตอน 06:50 น. ในวันพรุ่งนี้
สิ่งที่ได้รับจากประสบการณ์นี้ :
จังหวะชีวิตที่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่การตื่นเช้าที่สุด แต่คือการเซ็นชื่อเข้างานตอน 08:30 น. เป๊ะแบบเหงื่อไม่หยด
คำแนะนำหรือข้อคิดที่อยากฝากถึงผู้อื่น:
ได้ทักษะการบริหารเวลาขั้นสุดยอดและอ่านจังหวะระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพฯ ขาดแบบทะลุปรุโปร่ง ผมรู้ตัวว่าสามารถชิลได้ตอนไหน และต้องสับขาเร่งสปีดตอนไหน ที่สำคัญคือได้รู้ซึ้งว่าวินัยในการเข้านอนตอน 23:40 น. ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ แต่มันคือ “อาวุธลับ” ที่ทำให้ผมมีแรงตื่นมารับมือกับมิชชันเช้าวันถัดไปได้แบบชิลๆ
