เพราะรสชาติของการเติบโต ไม่ได้อยู่ที่ว่าเรารู้มากแค่ไหน… แต่อยู่ที่ว่าเรากล้าเหลือ ‘พื้นที่ว่าง’ ให้ชีวิตได้เริ่มใหม่พ้นหรือเปล่า
ความเก่งไม่ได้น่ากลัว และความไม่รู้ก็ไม่ใช่ความอ่อนแอ” ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยคนเก่ง วิธีการเรียนรู้ที่ดีที่สุดคือการทำตัวเป็น “คนมีพื้นที่ว่าง” มันคือความกล้าหาญที่จะลดอีโก้ของตัวเองลง แล้วกล้าที่จะเอ่ยปากถามเพื่อนตรง ๆ ว่า “เรื่องนี้เรายังไม่เข้าใจ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหม” เพราะโลกนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่เราจะรู้ไปหมดทุกเรื่อง และเมื่อเรากล้าที่จะเปิดพื้นที่ว่างในใจ เพื่อน ๆ ที่ดูเหมือนจะจริงจังในเวลางาน กลับพร้อมสลับบทบาทมาเป็นอาจารย์และติวเตอร์คอยสอนคอยติวให้เราอย่างเอาใจใส่ แบ่งปันวิธีเตรียมตัวสอบให้อย่างเต็มที่
การเรียนรู้ที่ดีที่สุดจึงไม่ใช่การวิ่งแข่งกับใคร แต่คือการเรียนรู้ร่วมกันและสลับกันซัพพอร์ตในจุดที่เราถนัด ยิ่งเราเรียนสูงขึ้นหรือโตขึ้น พื้นที่ว่างตรงนี้ก็ไม่ได้หายไปไหน ไม่ใช่เพราะเราไม่พัฒนาขึ้น แต่เป็นเพราะ ทุกครั้งที่ได้รับความรู้ใหม่ ๆ มาจนเต็ม เลือกที่จะ “ลงมือทำ” แล้ว “ส่งต่อแบ่งปัน” สิ่งเหล่านั้นออกไปให้คนอื่นต่อ
ดังนั้น รสชาติของการเติบโต ไม่ได้อยู่ที่ว่าเรารู้มากแค่ไหน… แต่อยู่ที่ว่าเรากล้าเหลือ ‘พื้นที่ว่าง’ ให้ชีวิตได้เรียนรู้สิ่งใหม่หรือเปล่า“
