แค่วันนี้ได้เริ่มต้น ก็ถือว่าทำสำเร็จไปอีกขั้น
ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เรียนสายบัญชี หลังจากเรียนจบระดับ ปวช. ชีวิตก็มีจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญเมื่อฉันตัดสินใจไปสอบเข้ารับราชการในกองทัพอากาศ และผลสอบก็ออกมาว่า “สอบติด” ในตอนนั้นฉันมีอายุเพียง 19 ปี และกำลังเรียน ปวส.อยู่ ซึ่งยังเรียนไม่จบ ทำให้ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตว่าจะเลือกเดินทางไหน ระหว่างเรียนต่อให้จบ หรือคว้าโอกาสในการทำงานที่เข้ามา
ด้วยคำแนะนำจากอาจารย์ที่ปรึกษาที่บอกว่า “เมื่อโอกาสมาถึงแล้ว ควรคว้าไว้ก่อน” ฉันจึงตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนและย้ายไปเริ่มต้นชีวิตการทำงานที่จังหวัดอุดรธานี การเดินทางไปอยู่ไกลบ้านเป็นครั้งแรกทำให้ฉันทั้งตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกัน ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะปรับตัวได้ไหม จะมีเพื่อนหรือคนที่เข้าใจเราหรือเปล่า
โชคดีที่ฉันได้พบกับเพื่อนร่วมงานและพี่ ๆ ที่คอยดูแลช่วยเหลือ ทำให้สถานที่ทำงานแห่งนั้นค่อย ๆ กลายเป็น “บ้านหลังที่สอง” ของฉัน แม้ในช่วงปีแรกจะเต็มไปด้วยความเหงา ความคิดถึงบ้าน และความกดดันจากการทำงาน จนต้องเดินทางกลับบ้านบ่อยครั้งเพียงเพื่อพักใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเริ่มปรับตัวได้ มีเพื่อนใหม่มากขึ้น และยังได้เรียนต่อจนจบทั้งระดับ ปวส. และปริญญาตรี
หลังจากใช้ชีวิตและทำงานที่กองบิน 23 จังหวัดอุดรธานีมาเป็นเวลากว่า 7 ปีครึ่ง ฉันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เราจะก้าวไปได้ไกลกว่านี้ไหม” จึงตัดสินใจสอบเพื่อเปลี่ยนสายงานและพัฒนาตัวเองให้ก้าวหน้า แม้จะต้องใช้เวลาหลายปี มีทั้งความผิดหวัง ความเครียด และช่วงเวลาที่เกือบจะยอมแพ้
จนกระทั่งในปี 2567 ความพยายามนั้นก็เริ่มเห็นผล เมื่อฉันสอบผ่านและได้รับโอกาสให้เข้ารับราชการในกระทรวงศึกษาธิการ ก่อนจะถูกเรียกบรรจุในปี 2568 การตัดสินใจลาออกจากที่ทำงานเดิมไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะสถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำและมิตรภาพมากมาย แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นอีกก้าวหนึ่งของการออกจาก
“เซฟโซน” เพื่อเดินตามอนาคตที่ตัวเองต้องการ
วันนี้ฉันทำงานในกรุงเทพฯ ได้ครบหนึ่งปีแล้ว แม้ชีวิตจะเหนื่อยและท้าทายมากขึ้นในทุกวัน แต่ฉันก็ยังบอกกับตัวเองเสมอว่า การเดินทางตลอด 9 ปีที่ผ่านมาได้สอนให้ฉันเติบโต แข็งแกร่ง และภูมิใจในตัวเอง เพราะเด็กอายุ 19 ปี
ในวันนั้น กล้าที่จะออกจากบ้านเพื่อสร้างอนาคตของตัวเอง และยังคงเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดพยายาม
สิ่งที่ได้รับจากประสบการณ์นี้ :
จากประสบการณ์การทำงานและการใช้ชีวิตตลอด 9 ปีที่ผ่านมา ทำให้ฉันได้เรียนรู้หลายอย่าง ทั้งความอดทน ความรับผิดชอบ และการปรับตัวกับสถานการณ์ใหม่ ๆ การออกจากบ้านตั้งแต่อายุยังน้อยทำให้ฉันเติบโตเร็วขึ้น ได้พบผู้คนใหม่ ๆ และได้เห็นโลกกว้างมากขึ้น แม้จะมีทั้งช่วงเวลาที่เหนื่อย ท้อ หรือกดดัน แต่ทุกประสบการณ์ล้วนเป็นบทเรียนสำคัญที่ทำให้ฉันแข็งแกร่งและมั่นใจในตัวเองมากขึ้น จนสามารถก้าวออกจากเซฟโซนอีกครั้งเพื่อเริ่มต้นเส้นทางใหม่ในชีวิตราชการ และที่สำคัญที่สุดคือทำให้ฉันภูมิใจในตัวเอง ที่สามารถก้าวผ่านทุกช่วงเวลามาได้ด้วยความพยายามของตัวเอง
ข้อคิดที่อยากฝากถึง :
“อย่ากลัวที่จะเริ่มต้นหรือก้าวออกจากพื้นที่ที่คุ้นเคย เพราะทุกประสบการณ์จะทำให้เราเติบโตและพาเราไปสู่โอกาสใหม่ ๆ ที่อาจเปลี่ยนชีวิตเราได้”
