เด็กต่างจังหวัด จบมหาลัยเอกชน จะไปสู้เด็กมหาลัยรัฐเก่งๆ ได้ยังไง?”
คำสบประมาทในวันนั้น คือเชื้อไฟที่ดีที่สุดในชีวิตพี่ พี่เริ่มงานในบริษัทมหาชนด้วยความเชื่อที่ว่า “ทำมาก รู้มาก แล้วค่าตอบแทนจะตามมา” พี่ทุ่มเทชีวิต 7 วันต่อสัปดาห์ กินนอนที่ออฟฟิศนานนับสิบปี ไต่เต้าจากเจ้าหน้าที่จนเป็นผู้จัดการ แต่ความจริงที่ได้รับกลับเจ็บปวด เพราะเพดานของเงินเดือนและโอกาส ถูกจำกัดไว้ด้วยคำว่า “วุฒิการศึกษา” และ “ค่านิยมสถาบัน”
จุดเปลี่ยน: เลิกตัดพ้อ แล้วสร้าง “ใบเบิกทาง” ใหม่
พี่ตัดสินใจลาออกจาก Comfort Zone ในวัยที่ใครหลายคนเลือกจะหยุดนิ่ง พี่เลือกเรียนต่อปริญญาโทที่ ม.ศรีปทุม ไม่ใช่แค่เพื่อเอาปริญญา แต่เพื่อพิสูจน์ศักยภาพ พี่ทุ่มเทจนคว้ารางวัลวิทยานิพนธ์ระดับดี (ระดับชาติ) มาเป็นเครื่องยืนยันว่า ฝีมือของเด็กเอกชนคนนี้… ของจริง

ชัยชนะก่อนวัย 38
วันนี้ พี่ทำสำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ คือการมีรายได้ 6 หลัก ในตำแหน่งผู้จัดการฝ่าย ซึ่งเป็นเพียงคนเดียวในระดับนี้ที่จบจากมหาวิทยาลัยเอกชน ท่ามกลางเพื่อนร่วมงานจากสถาบันชั้นนำ สิ่งที่น่าภูมิใจที่สุดไม่ใช่แค่ตัวเลขเงินเดือน แต่คือการที่คนที่เคยปรามาสพี่ในวันนั้น กลับมาแสดงความยินดีกับความสำเร็จนี้อย่างจริงใจ
“เราทุกคนสามารถสร้างมูลค่าให้ตัวเองได้เสมอ หากไม่ยอมให้คำดูถูกมาดับไฟในใจเราไปเสียก่อน”












