…เด็ก 18 ที่ไม่เคยผ่านการทำงาน มาเป็นนักบัญชี ได้อย่างไร?…
โอกาสมีอยู่เสมอ ขอให้ตั้งใจ
“ไม่มีประสบการณ์…แต่ฉันมีโอกาส เพราะฉันกล้าเริ่ม”
สวัสดีค่ะ โม ชื่อ ดาริน ไพรพฤกษ์ ค่ะ วันนี้โมอยากจะเล่าเรื่องหนึ่ง…ไม่ใช่เรื่องความสำเร็จยิ่งใหญ่ แต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนชีวิตโมไปตลอดกาล ตอนอายุ 18 โมเพิ่งเรียนจบ ปวช. คอมพิวเตอร์ธุรกิจ เป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่มีความฝันอยากทำงานสาย IT – คอมพิวเตอร์ แต่ก็ยังไม่เคยเริ่ม ไม่เคยได้ลอง ไม่เคยก้าวออกจาก “พื้นที่ปลอดภัย” ของตัวเองเลย
เพราะคิดว่า…เรายังเด็กเกินไป?
โมเรียนจบมาเกือบปี ยังไม่คิดหางานจริงจังเลยค่ะ เพราะในใจยังรู้สึกว่า เราเด็กอยู่ จนกระทั่งวันหนึ่ง…โมได้เจอกับผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ทั้งรักและเชื่อมั่นในตัวโม เขาบอกว่าเขากลัว…กลัวว่าโมจะกลายเป็นเด็กที่หางานไม่เจอ เพราะมัวแต่เกาะอยู่กับบ้าน ไม่กล้าลองสิ่งใหม่ ๆ เขาถามโมกลับว่า “งานมันหาง่ายนะ…แต่ถ้าไม่เริ่มเลย แล้วเมื่อไหร่จะรู้ว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง?”คำพูดนั้นเปลี่ยนโมไปเลยค่ะ
จากเด็กสายคอมฯ สู่เด็กออฟฟิศบัญชี
โมตัดสินใจเริ่มทำงานใน แผนกบัญชีของบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ทั้งที่ไม่เคยมีความรู้ด้านบัญชีมาก่อนเลย
ตอนแรกก็ไม่มั่นใจ…คิดในใจว่า “เราจะทำได้เหรอ?” แต่สิ่งที่ทำให้โมไปต่อได้คือ สภาพแวดล้อมที่ดีพี่ ๆ และหัวหน้าที่เมตตา สนับสนุน และเป็นแบบอย่างในการทำงานที่มีความรับผิดชอบจากเด็กที่ไม่มีพื้นฐาน โมกลายเป็นคนที่ทำงานด้วยความรอบคอบ ซื่อสัตย์ และเคารพทุกคน เพราะโมเชื่อว่า “ทุกตำแหน่งมีความสำคัญ และทุกคนคือครูของเรา”
จากเด็กออฟฟิศ…สู่เส้นทางปริญญาตรี
หลังจากทำงานมา 1 ปีเต็ม โมเริ่มรู้สึกว่า… “เราทำได้” เราสามารถเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ได้ ถ้าเราเปิดใจและตั้งใจจริง โมจึงตัดสินใจเรียนต่อ ปวส.บัญชี เพื่อเสริมความรู้ที่ใช้ในการทำงาน และเมื่อเรียนจบ ก็ยังไม่หยุดแค่นั้น…
วันนี้โมคือ “นักศึกษาปริญญาตรี คณะบัญชี มหาวิทยาลัยศรีปทุม” ที่เลือกเส้นทางนี้ด้วยหัวใจของตัวเอง แม้จะต้องพักความฝันด้านคอมพิวเตอร์ไว้ก่อนแต่โมรู้ว่า… อนาคตของเรา เราเป็นคนกำหนดเองได้
สิ่งที่อยากบอกกับทุกคน
ไม่มีประสบการณ์…ไม่ได้แปลว่าไม่มีความสามารถ แค่เรากล้ารับโอกาส กล้าที่จะ “เริ่ม” กล้าที่จะ “ลุย” แม้จะยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จเมื่อไหร่เพราะทุกอย่างในชีวิต… ไม่เคยเกินความพยายาม ถ้าเรายังไม่ยอมแพ้
ขอบคุณผู้ใหญ่ที่เห็นคุณค่าในตัวหนู ขอบคุณตัวเองที่ไม่ปฏิเสธโอกาสนั้น
วันนี้โมไม่ใช่คนที่เก่งที่สุด แต่เป็นคนที่ “กล้าเดินทางของตัวเองจนสุดทาง”
